Sarnamihuis

Het Sarnámihuis, basisschool VAHON en het Nationaal Theater organiseren op 5 juni in Theater aan het Spui in Den Haag een herdenking en viering van 135 jaar Hindostaanse immigratie. Het programma bestaat uit drie delen

Tijdens mijn recente vakantie van 25 dagen in mijn geboorte-‘dorp’ Magenta in Suriname, waar ik op vele momenten spontaan – in gedachten en vooral zwijgend, wandelend en soms fietsend – op zoek ging naar zichtbare, materiële sporen van het verleden uit de periode 1950 – 1972. Ook Varsha (49) en Pravir (47), mijn dochter en zoon, waren daar. Zij, een Haags kind,  na 26 jaar. Met hen communiceerde ik over ons familieverleden niet zoveel. Een groot deel van dat verleden is al na vijf decennia niet  meer direct te zien. Van de woningen van toen zijn er minder dan 10 over, waarvan de meesten in een bouwvallige staat verkeren.

Mijn ájá, Shankar Soekhlal, was een kantráki. Hij diende zijn contract op de plantages Mariënburg en Zoelen, beide suikerrietondernemingen waar het werk zwaar en onverbiddelijk was. Riet kappen, rietbundels sjouwen, sloten schoonmaken — dagen die begonnen vóór zonsopkomst en pas eindigden wanneer de zon onderging. Welke werkzaamheden ájá precies heeft verricht, weet ik helaas niet. Ook wanneer en waarom hij is overgeplaatst van Mariënburg naar Zoelen blijft in nevelen gehuld.

Wanicastraat

Plaats van handeling: Wanicastraat 111a, Paramaribo. Jaar: 1958. Op dit adres werd ik 68 jaar geleden geboren. Hier groeide ik op. En hier vond ook mijn vorming plaats. Ons gezin woonde op een erf in Paramaribo met voorin het huis waar náná en náni (ouders van mijn moeder) woonden met hun kroost. Van de vier kinderen was het oudste inmiddels getrouwd en woonde apart. Op hetzelfde erf. Dat was mijn moeder. Ons gezin bestond naast vader en moeder uit twee jongens en twee meisjes. Ook vier, dus. Hiervan was ik de oudste.