Ranjan Akloe

Kinderen van Baba & Mai

Ze kwamen met hun buidelzak,

niet gevuld met rijkdom of bezit,

maar met enkele dierbare spullen,

een verleden in hun hart,

een toekomst in hun blik.

Hun handen waren leeg,

maar hun dromen waren groot.

Hun hoofd vol verwachtingen,

hun ziel gedragen door één kracht:

hoop. Ashá….

Met hoop werd geplant in vreemde grond,

met hoop werden akkers omgespit.

Er werd gezwoegd onder de zon,

gehuild in stilte,

getreurd om wat was achtergelaten,

en getraand om wat nooit meer terug zou keren.

Toch bleven zij staan.

Baba en Mai,

schouder aan schouder,

kijkend naar een horizon

die zij zelf nog niet konden zien.

Vanuit het donker naar het licht,

van onzekerheid naar bestaan,

van overleven naar opbouwen,

van vreemdeling naar wortels in Surinaamse grond.

Daar staan zij, vereeuwigd in brons,

niet kijkend naar het verleden,

maar naar de toekomst die zij ons schonken.

Het licht omrandt hun silhouetten,

alsof hun reis nog altijd voortduurt,

alsof hun hoop nog steeds verder wandelt

in ieder van ons.

Want wat wij vandaag zien,

zijn niet slechts beelden van Baba en Mai.

Dit zijn onze voorouders.

Dit is hun verhaal.

Dit is hun nalatenschap.

En bovenal:

Dit zijn wij.

Kinderen van Baba & Mai.

5 juni 2026. ( Geïnspireerd door de foto van het Hindostaans Immigratiemonument, Paramaribo )